Co roku, w 40. dniu po Wielkanocy, w czwartek szóstego tygodnia po Wielkanocy, cały świat prawosławny obchodzi jedno z dwunastu ruchomych świąt roku cerkiewnego – Wniebowstąpienie Pańskie .
Nazwa święta odzwierciedla istotę wydarzenia – Wniebowstąpienie Pana Jezusa Chrystusa, zakończenie Jego ziemskiej posługi. Liczba 40 nie jest przypadkowa, lecz znacząca. W całej świętej historii był to czas kulminacji wielkich czynów. Zgodnie z Prawem Mojżeszowym, czterdziestego dnia rodzice mieli przyprowadzać niemowlęta do świątyni, do Pana. A teraz, czterdziestego dnia po Zmartwychwstaniu, niczym po nowym narodzeniu, Jezus Chrystus miał wejść do niebiańskiej świątyni Ojca jako Zbawiciel ludzkości.
Pokonawszy śmierć, straszliwą konsekwencję grzechu, i tym samym umożliwiając chwalebne zmartwychwstanie, Pan wywyższył ludzką naturę, w tym ludzkie ciało, w swojej Osobie. W ten sposób Pan otworzył każdemu człowiekowi drogę do najwyższego królestwa światła, do samego Tronu Najwyższego, w powszechnym Zmartwychwstaniu. Wniebowstąpienie, jedno z najważniejszych wydarzeń Nowego Testamentu, zostało opisane przez ewangelistów Marka i Łukasza. Można je przeczytać szczegółowo w rozdziale 1 Dziejów Apostolskich.
Udzieliwszy uczniom ostatnich wskazówek, Jezus Chrystus „wyprowadził ich z miasta aż do Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A gdy ich błogosławił, zaczął się rozstawać z nimi i wstąpił do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy…”. Następnie, zgodnie z doktryną, Jezus, zamiast pozostać na ziemi, zaczyna być niewidzialnie obecny wśród wierzących.
Święto Wniebowstąpienia jest świętem Nieba, objawieniem Nieba człowiekowi jako nowego i wiecznego domu, Nieba jako prawdziwej ojczyzny. Grzech oddzielił ziemię od Nieba i uczynił ludzi ziemskimi, żyjącymi tylko na ziemi. Nie chodzi tu o przestrzeń pozaziemską czy kosmiczną. Chodzi o Niebo, przywrócone ludzkości przez Chrystusa, o Niebo, które utracili w ziemskich naukach i ideologiach, a które Chrystus im objawił i przywrócił. Niebo to Królestwo Boże, królestwo życia wiecznego, królestwo prawdy, dobra i piękna.
Ten dzień symbolizuje nadzieję wierzących na powtórne przyjście Chrystusa i życie wieczne. Dlatego Wniebowstąpienie jest kluczowym ogniwem w zbawieniu ludzkości.
Na cześć święta w kościołach prawosławnych odbywają się uroczyste nabożeństwa, a w wigilię czwartku, w środę, kościoły obchodzą święto Apokalipsy Wielkanocnej, kiedy to po raz ostatni w tym roku odprawiany jest obrządek wielkanocny, tradycyjnie odbywa się procesja z krzyżem, a wieczorem odprawiane jest całonocne czuwanie.