1 maja w wielu krajach na całym świecie obchodzone jest międzynarodowe święto Pracy (Święto Wiosny i Pracy), które pierwotnie nazywało się Międzynarodowym Dniem Solidarności Ludzi Pracy, ale później skrócono je do Święta Pracy.
1 maja 1886 roku amerykańscy robotnicy zorganizowali strajk w Chicago, domagając się ośmiogodzinnego dnia pracy. Strajk i towarzysząca mu demonstracja zakończyły się krwawym starciem z policją.
W lipcu 1889 roku paryski kongres II Międzynarodówki podjął decyzję o organizowaniu corocznych demonstracji 1 Maja ku pamięci powstania robotniczego. Międzynarodowy Dzień Robotnika obchodzono po raz pierwszy w 1890 roku w Austro-Węgrzech, Belgii, Niemczech, Danii, Hiszpanii, Włoszech, USA, Norwegii, Francji, Szwecji i kilku innych krajach.
Przez długi czas 1 maja był symbolem rewolucji i nieprzejednanej walki klasowej. Miał on konotacje polityczne i obchodzono go demonstracjami ozdobionymi portretami postaci politycznych i czołowych robotników przemysłowych, hasłami, apelami, plakatami i diagramami przedstawiającymi osiągnięcia w różnych sektorach gospodarki narodowej, nauki i kultury. Jednak stopniowo ten kontekst zanikł.
Dziś święto obchodzone jest w ponad 140 krajach i terytoriach na całym świecie 1 maja, czyli w pierwszy poniedziałek maja, i występuje pod różnymi nazwami. W niektórych krajach tradycja gromadzenia ludzi pod sztandarem związków zawodowych wciąż istnieje, ale w większości krajów nie jest to święto polityczne, lecz Święto Pracy – tętniące życiem wiosenne święto, na które składają się festiwale ludowe, występy artystyczne, jarmarki, pokojowe pochody i szereg imprez rozrywkowych. Dla innych to po prostu kolejny dzień wolny, okazja do relaksu lub spędzenia czasu z rodziną.
Nawiasem mówiąc, w niektórych krajach Święto Pracy obchodzone jest w innym terminie – na przykład w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Ponad 80 krajów nie obchodzi Święta Pracy.