Jak sama nazwa święta wskazuje, na Rusi dzień ten był poświęcony sokowi brzozowemu (28 kwietnia, według starego stylu). Ludzie zaczęli go zbierać i przechowywać do późniejszego wykorzystania.
Wierzono, że najsmaczniejszy i najzdrowszy sok wypływa z górnych gałęzi drzewa i jeśli udało się do nich dosięgnąć, mógł uleczyć każdą dolegliwość. Nie zalecano jednak zbierania soku w mglisty lub deszczowy dzień – napój byłby mało przydatny.
Od tego dnia sokiem brzozowym podawano cierpiącym na wiosenną gorączkę. Wcześniej często kąpano ich w deszczówce lub wycierano roztopionym marcowym śniegiem, specjalnie na taką okazję. Czynność tę należało wykonywać wyłącznie w pogodny, słoneczny dzień.
Sok brzozowy był również stosowany w starożytnej Rusi w leczeniu szkorbutu, obrzęków, czyraków, artretyzmu i dny moczanowej. Był również stosowany jako środek moczopędny. Współcześni lekarze zalecają picie soku brzozowego trzy razy dziennie jako środek przeciwzapalny.
Magiczne rytuały stosowano również podczas opieki nad chorymi. Udawali się na rozdroże, niosąc amulet wotywny, i tam czekali na ciepły wiatr z południa. To nasycało amulet, który następnie umieszczano na chorym. „Ciepły wiatr oznacza zdrowie”, jak głosiło przysłowie.
Tego dnia obserwowano pogodę: czysty wschód słońca zwiastował pogodne lato. Ciepła i gwiaździsta noc zapowiadała obfite plony. Pojawił się również nietypowy znak żniwny: tego dnia należało zjeść jak najsmaczniejszy posiłek – wtedy grządki i pola będą urodzajne.