„Dawaj innym to, co sam chciałbyś otrzymać.”
Życie składa się z różnorodnych interakcji człowieka ze środowiskiem. Interakcje te mają charakter absorpcyjny – gdy czerpiemy coś ze środowiska – pożywienie, dźwięki, wrażenia, formy materialne.
Kontakty wydalnicze mają miejsce, gdy wprowadzamy do otoczenia coś – dźwięki, wrażenia, produkty naszej twórczości, formy materialne.
Po zakończeniu chłonnego kontaktu osoba może odczuć satysfakcję – sytość po obiedzie, która godzi z życiem…
Po kontakcie wydalniczym człowiek odczuwa radość – dowodem na to jest radość dziecka dumnie pokazującego Dorosłemu zawartość swojego nocnika.
W historii ludzkości wykształciło się wiele różnorodnych metod kontaktu. Wymiana darów jest jedną z najstarszych. Na początku wymiana była bezpośrednia i uczciwa – skóra za kieł, korzenie za mięso mamuta. Albo coś w tym stylu: Dam ci i skórę, i kieł, a ty urodzisz mi synów… i zbierzesz korzenie…
Potem, w jakiś sposób, wszystko stało się bardziej skomplikowane i nadal się komplikuje. Pojawiły się pieniądze. Ludzie ewoluowali w jednostki prawe, zdeformowane przez intelekt. Poza prostymi instynktami i potrzebami – pożywieniem i prokreacją – pojawiły się nowe, złożone zjawiska, takie jak potrzeba szacunku do samego siebie i uznania społecznego… Komunikacja za pomocą darów również stała się bardziej złożona. Jednak podstawowe prawa nadal obowiązują.
Kiedy myślisz o wręczeniu komuś prezentu, kluczem do sukcesu jest szybkie i prawidłowe udzielenie sobie odpowiedzi na następujące pytania: „Dlaczego miałbym to zrobić?”, „Co chcę przekazać odbiorcy za pomocą mojego prezentu?”, „Co chciałbym otrzymać w zamian?”.
1. „Dlaczego miałbym to zrobić?” – odpowiadając na to pytanie, zrozumiesz swoje motywy. Krótko mówiąc, motywy to fundamentalne siły napędowe ludzkich zachowań. Obejmują one potrzeby, intencje, cele, zainteresowania i aspiracje, które kształtują się i rozwijają przez całe życie. W naszym przypadku, podstawowe potrzeby, które można zaspokoić poprzez dawanie prezentów, to miłość, poczucie własnej wartości i przynależność społeczna, a w szczególności potrzeba zdobycia statusu, uwagi, uznania i sławy.
2. „Co chcę przekazać obdarowywanemu swoim prezentem?” Aby odpowiedzieć na to pytanie, musisz najpierw zrozumieć swoje uczucia do obdarowywanego. Co Cię napędza – miłość, szacunek, uznanie, wdzięczność, a może chęć rywalizacji, chęć dogadzania, zależność czy strach? Jeśli to pierwsze, Twoja intuicja pomoże Ci rozpoznać gusta obdarowywanego; jeśli to drugie, nie potrafię doradzić.
3. „Co chciałbyś dostać w zamian?” – to najtrudniejsze. Każdy pamięta doświadczenie z dzieciństwa – napisz listę wymarzonych prezentów dla Świętego Mikołaja, a jeśli będziesz grzeczny, znajdziesz je pod choinką… Tak więc, od dzieciństwa, obietnica prezentów staje się dobrym sposobem na regulację zachowania: dostaniesz lalkę lub samochód, jeśli mama, tata lub nauczyciel będą z ciebie zadowoleni. Szczęściarze mają jasne pojęcie o tym, „co jest dobre, a co złe”, a co za tym idzie, szansę na spełnienie oczekiwań Innego… Ale jak żyć w trybie „Bawiłem się i nie odgadłem ani jednej litery”? O to właśnie chodzi… Zarówno Odbiorca, jak i Dawca mogą być rozczarowani – zwłaszcza jeśli prezent jest rzeczywiście zaplanowany w zamian za uczucia takie jak lojalność, oddanie, miłość czy wyłączna uwaga… Uczucia są zazwyczaj niematerialne. A kiedy zamiast transparentnej wymiany „Towary – Pieniądze – Towary” rozgrywa się gra: „Kto mnie kocha najbardziej, dostanie Towary, Pieniądze i Świętego Mikołaja do całorocznego użytku”, warto najpierw zrozumieć swoje oczekiwania wobec takich wymian. I każdy, kto bierze udział w tej dość mętnej grze, powinien to wiedzieć.
A moim zdaniem najlepiej jest podchodzić do tych procesów z humorem… A jednak w sferze relacji międzyludzkich lepiej polegać na niematerialnej wymianie – emocjach i uczuciach. Chociaż prezenty są po prostu cudowne! Dawaj i odbieraj je – z dziecięcą, spontaniczną przyjemnością! Wymieniaj się radością – a życie stanie się odrobinę magiczne. I to jest takie miłe!