Święty Cyryl (w świecie Konstantyn, zwany Filozofem) był bizantyjskim misjonarzem, który wraz ze swoim bratem Metodym opracował pierwszy alfabet słowiański. Według legendy, w 862 roku do Konstantynopola, gdzie mieszkali bracia, przybyli posłowie księcia morawskiego Rościsława, prosząc o nauczycieli, którzy mogliby objaśniać wiarę jego poddanym w ich ojczystym języku. Patriarcha wybrał Cyryla i Metodego. Następnie pedagodzy tłumaczyli księgi kościelne z greckiego na słowiański, uczyli ludzi czytania, pisania i odprawiania nabożeństw.
Na Rusi Cyryla nazywano „Wiosennym Wskażnikiem”, ponieważ tego dnia (14 lutego, według dawnego zwyczaju) wiosna była wyczuwalna po pogodzie. Pogodna pogoda zwiastowała przymrozki. A w mroźne dni pierwszym krokiem było picie gorącego sbitenia. Ten napój z miodem i przyprawami cieszył się popularnością od czasów starożytnych. Sbiteń był pity kilka razy dziennie i sprzedawany na ulicach i w karczmach.
W Dzień Cyryla mawiano też: „Śnieg osiada – pola stają się urodzajne”. Działo się tak, ponieważ chłopi starali się utrzymać pokrywę śnieżną na swoich polach, aby po stopieniu nasyciła glebę wilgocią. Aby to osiągnąć, mężczyźni wychodzili na przyszłe pola i ubijali śnieg. W Dzień Cyryla w regionach południowych zaczęto wywozić na pola obornik.
Inną nazwą święta są Babi Wzbryksy (Ciosy Niemowląt). W starożytnej Rusi w tym dniu kobiety przynosiły prezenty położnym, które przyjmowały poród.