Dzień Dziadka Mroza i Śnieżynki to starożytne święto pogańskie. W te dni zazwyczaj opowiada się opowieści i legendy o Dziadku Mrozie i Śnieżynce.
Ludzie wspominali, jak Śnieżynka, z kaprysu boga miłości Lela, zakochała się w mężczyźnie i dlatego, wraz z nadejściem wiosny, nie poleciała na północ. Ale gdy tylko „jasny promień słońca przebije poranną mgłę i padnie na Śnieżynkę”, rozpływa się, zamieniając się w lekką chmurę pary i odpływa.
Tego dnia Słowianie czcili przeciwnika Peruna, Moroza, hipostazę Welesa. Można powiedzieć, że Moroz jest zimową hipostazą Welesa, tak jak Jar (syn Welesa i Diwy) jest jego wiosenną hipostazą. Moroz był mężem Królowej Śniegu, córki Mary i Kościeja. Moroz i Królowa Śniegu mieli piękną córkę, Śnieżynkę.
Dzień Dziadka Mroza i Śnieżynki symbolicznie oznaczał koniec zimy, która była nie tylko okresem chłodu, ale także czasem przygotowań do nowego cyklu życia, rozpoczynającego się wraz z nadejściem wiosny. W tym czasie odprawiano rytuały ku czci duchów zimy, aby przyciągnąć szczęście w nowym roku, a także organizowano radosne festyny i zabawy ludowe, aby „przebudzić ziemię” i zapowiedzieć wiosnę. Lepiono również bałwany, „pomocników” Dziadka Mroza, i dekorowano je wstążkami i owocami. Następnie nadeszły przygotowania do wiosny, a tuż za rogiem rozpoczęła się hojna Maslenica.
Dziś wizerunki tych postaci, ewoluujące przez wieki i łączące elementy obyczajów pogańskich i chrześcijańskich, stały się głównymi bohaterami obchodów Nowego Roku. Życzliwy starzec Dziadek Mróz przynosi dzieciom prezenty w Nowy Rok, a pomaga mu wnuczka Śnieżynka.
Obecnie Dzień Dziadka Mroza i Śnieżynki jest uznawany za finał obchodów Nowego Roku i jest ulubionym świętem przedszkoli i placówek opieki nad dziećmi, w których na cześć tego święta odbywają się konkursy, występy i inne wydarzenia poświęcone tym miłym zimowym postaciom.