W tym dniu Rosyjski Kościół Prawosławny obchodzi rocznicę odnalezienia relikwii błogosławionej staruszki Matrony Moskiewskiej, jednej z najbardziej czczonych świętych w Rosji.
Błogosławiona Matrona (Matrona Dmitriewna Nikonowa) urodziła się w 1885 roku we wsi Sebino w guberni tulskiej, w biednej, wielodzietnej rodzinie. Jeszcze przed narodzinami dziecka rodzice postanowili oddać je do sierocińca, obawiając się, że nie będą w stanie wyżywić kolejnej osoby. Jednak jego matka miała dziwny sen o białym ptaku o niezwykłej urodzie, który jednak był ślepy. Wierząc w proroczy sen, porzuciła pomysł założenia sierocińca.
Córka Matrony urodziła się niewidoma, i to nie tylko ślepa – nie miała w ogóle oczu, a jej oczodoły były zasłonięte szczelnie zamkniętymi powiekami. Ale jej matka kochała swoje dziecko, a Pan obdarzył ją duchowym wzrokiem, wybierając ją do szczególnej służby. Nawiasem mówiąc, mówią również o zewnętrznym, fizycznym znaku boskiego wyboru Matrony: wypukłości w kształcie krzyża na jej piersi, krzyżu pektoralnym wykonanym bez udziału ludzkich rąk. Podczas chrztu dziewczynce nadano imię Matrona na cześć św. Matrony z Konstantynopola.
Od najmłodszych lat Matrona demonstrowała swoją wyjątkowość poprzez czyny i słowa – od ósmego roku życia uzdrawiała chorych i przepowiadała przyszłość. Wyczuwała zbliżające się niebezpieczeństwo i przewidywała klęski żywiołowe i społeczne. Dzięki jej modlitwom ludzie otrzymywali uzdrowienie z chorób i pocieszenie w smutku.
Dowiedziawszy się o tym darze, zaczęli przybywać do niej goście z okolicznych wiosek i przysiółków, z innych regionów, a nawet prowincji. Pomagała im wszystkim, a w podziękowaniu dla Matrony ludzie zostawiali jej rodzicom jedzenie i prezenty. W ten sposób niewidoma dziewczyna stała się głównym żywicielem rodziny, a nie ciężarem. Jednak w wieku 17 lat Matrona stanęła przed nowym wyzwaniem: straciła władzę w nogach i do końca życia nie mogła prowadzić siedzącego trybu życia. Nigdy jednak nie skarżyła się na swoją niepełnosprawność.
Tysiące ludzi nadal zwracało się do niej o pomoc, co ostatecznie nie mogło nie zwrócić uwagi ówczesnych władz. Dlatego, aby nie narażać rodziców na niebezpieczeństwo, Matrona przeprowadziła się do Moskwy, gdzie łatwiej było się ukryć i gdzie spędziła resztę życia. Błogosławiona kochała stolicę całym sercem, mówiąc, że „to święte miasto, serce Rosji”, choć tutaj stała się bezdomną włóczęgą, nieustannie się przemieszczającą i żyjącą niekiedy w straszliwych warunkach. Wszędzie jednak prowadziła ascetyczne życie, przyjmując gości w ciągu dnia i modląc się w nocy.
Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej Matrona przyjmowała dziennie do czterdziestu osób. Ludzie przychodzili do niej ze swoimi problemami, bólem psychicznym i fizycznym oraz pytaniami o bliskich. Nigdy nikomu nie odmawiała pomocy, odpowiadając na pytanie, kto żyje, a kto już nie żyje. Nie pobierała od nikogo żadnych opłat, ale uzdrawiając chorych, domagała się ich wiary w Boga i naprawy ich grzesznego życia. Nie była surowa; była tolerancyjna, współczująca, ciepła, zawsze radosna i nigdy nie narzekała na swoje choroby ani cierpienia. Matrona nie głosiła kazań; dawała konkretne rady, modliła się i błogosławiła, uczyła ludzi, by nie osądzali innych, żyli modlitwą oraz kochali i wybaczali starszym i chorym.
Do ostatnich dni wiodła prawe życie i nadal przyjmowała gości. Błogosławiona przewidziała jej śmierć trzy dni wcześniej i zmarła 2 maja 1952 roku w Moskwie. Na jej prośbę została pochowana na Cmentarzu Daniłowskim w stolicy.
Ponad trzydzieści lat po śmierci Matrony, jej grób stał się jednym ze świętych miejsc prawosławnej Moskwy, dokąd przybywali ludzie z całej Rosji ze swoimi problemami i prośbami. W marcu 1998 roku, z błogosławieństwem patriarchy Moskwy i całej Rusi Aleksego II, święte szczątki błogosławionej staruszki Matrony zostały odkryte na Cmentarzu Daniłowskim. Po zakończeniu prac nad odkryciem grobu, 1 maja relikwie Matrony przeniesiono do moskiewskiego monasteru Pokrowskiego, gdzie rozpoczęła się masowa pielgrzymka do świętej. Codziennie gromadzą się tu tysiące ludzi z całej Rosji i zagranicy. Ludzie modlą się do świętej Matrony o uzdrowienie z chorób, o zdrowie bliskich, o rozwiązanie problemów i tak dalej.
W 1999 roku błogosławiona staruszka Matrona została kanonizowana przez Rosyjski Kościół Prawosławny jako lokalnie czczona święta diecezji moskiewskiej, a w październiku tego samego roku odbyła się jej kanonizacja powszechna.