Stoimy na naszych stanowiskach, w szyku plutonowym i kompanijnym.
Nieśmiertelny jak ogień. Spokojny jak granit.
Jesteśmy armią kraju. Jesteśmy armią ludową.
Historia upamiętniła nasz wielki wyczyn.
23 lutego obchodzony jest w Rosji Dzień Chwały Wojskowej – Dzień Obrońcy Ojczyzny . Data ta została ustanowiona Ustawą Federalną nr 32-FZ „O Dniach Chwały Wojskowej (Dniach Zwycięstwa) Rosji”, przyjętą przez Dumę Państwową i podpisaną przez prezydenta Rosji Borysa Jelcyna 13 marca 1995 roku.
W ZSRR powszechnie przyjęto, że 23 lutego 1918 roku oddziały Gwardii Czerwonej odniosły pierwsze zwycięstwa nad regularnymi siłami Cesarstwa Niemieckiego w pobliżu Pskowa i Narwy. Te pierwsze zwycięstwa stały się „narodzinami Armii Czerwonej”.
W 1922 roku datę tę oficjalnie ogłoszono Dniem Armii Czerwonej . Później, 23 lutego obchodzono corocznie w ZSRR jako święto narodowe – Dzień Armii Radzieckiej i Marynarki Wojennej .
10 lutego 1995 roku Duma Państwowa Federacji Rosyjskiej przyjęła ustawę federalną „O dniach chwały wojennej (dniach zwycięstwa) Rosji”, w której data 23 lutego brzmiała następująco: „Dzień zwycięstwa Armii Czerwonej nad wojskami cesarskimi Niemiec (1918) – Dzień Obrońców Ojczyzny”.
Ustawa federalna nr 48-FZ „O zmianie artykułu 1 ustawy federalnej «O dniach chwały wojskowej i pamiętnych datach w Rosji»”, uchwalona 15 kwietnia 2006 r., stanowi, że „zgodnie z poprawkami, dzień chwały wojskowej Rosji, 23 lutego, zostaje przemianowany na Dzień Obrońcy Ojczyzny…”. Jest to święto oficjalne i niezależnie od nazwy, zawsze czciło ono prawdziwych mężczyzn — obrońców ojczyzny.
Dziś, dla niektórych, 23 lutego pozostaje dniem mężczyzn służących w wojsku lub innych siłach bezpieczeństwa. Jednak większość obywateli Rosji i byłego Związku Radzieckiego postrzega Dzień Obrońcy Ojczyzny nie tyle jako rocznicę zwycięstwa czy urodziny Armii Czerwonej, co raczej jako dzień prawdziwych mężczyzn, obrońców w najszerszym tego słowa znaczeniu. Dla większości Rosjan jest to ważna i znacząca data.
Warto również zauważyć, że tego dnia świętuje się nie tylko mężczyzn, ale także kobiety – weteranów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej i kobiety w wojsku. Do tradycji tego święta, które przetrwały do dziś, należy oddawanie czci weteranom i składanie kwiatów w miejscach pamięci, szczególnie w Moskwie, gdzie najwyżsi rangą urzędnicy państwowi uroczyście składają wieńce na Grobie Nieznanego Żołnierza, w pobliżu murów Kremla. W rosyjskich Miastach-Bohaterach odbywają się również uroczyste koncerty, wydarzenia patriotyczne i pokazy fajerwerków.
Nawiasem mówiąc, do 1917 roku Święto Armii Rosyjskiej było świętem wolnym od pracy – dniem św. Jerzego Zwycięskiego, uważanego za patrona rosyjskich żołnierzy.