8 lutego Słowenia obchodzi Dzień Kultury Słoweńskiej, znany również jako Dzień Prešerena (słoweński: Prešernov dan).
France Prešeren (słow. France Prešeren, 3 grudnia 1800 – 8 lutego 1849) był wybitnym słoweńskim poetą, twórcą literackiego języka słoweńskiego, przedstawicielem romantyzmu, tworzącym również w języku niemieckim.
Syn rolnika i ogrodnika z wioski Vrba, Prešeren dorastał na farmie ojca. Zdobył wykształcenie za namową matki, która marzyła, aby jej syn został księdzem. Nie czując powołania, France udał się do Wiednia, aby studiować prawo, a ostatecznie objął stanowisko urzędnicze w Laibach (Lublana). Zaczął pisać poezję w 1824 roku, a jego pierwsze publikacje ukazały się w 1827 roku. Prešeren natychmiast stał się znanym poetą. Po uzyskaniu doktoratu z prawa złożył podanie o przyjęcie do służby cywilnej, ale nie udało mu się go uzyskać, ponieważ nie był Niemcem (Słowenia była wówczas częścią Austrii). Ostatecznie został asystentem prawnika.
W latach 30. XIX wieku Prešeren doświadczył śmierci kilku bliskich przyjaciół i członków rodziny, a także nieszczęśliwego romansu z kobietą, której dedykował swoje najsłynniejsze wiersze. Na początku lat 40. XIX wieku był już alkoholikiem. Ale nawet wiersze, które pisał pod wpływem alkoholu, były tak dobre, że krążyły w formie drukowanej (nie wszystkie zostały dopuszczone do publikacji przez austriacką cenzurę). W 1844 roku napisał „Zdravicę” (dosłownie „toast”), której siódma zwrotka, zakazana za życia poety, stanowi obecnie tekst słoweńskiego hymnu narodowego.
W 1846 roku rząd austriacki w końcu zezwolił Prešerenowi na założenie własnej kancelarii prawniczej i przydzielił mu działkę w Kranju. Pracy było mnóstwo, tak dużo, że musiał nawet zatrudnić dodatkowych urzędników. Poeta rozpoczął swoje pierwsze życie rodzinne z pokojówką swojego zmarłego przyjaciela, która urodziła już dwóch synów. Jednak dobrobyt i spokój przyszły za późno – Prešeren był już śmiertelnie chory i zmarł na marskość wątroby 8 lutego 1849 roku.
Osiągnięciem Prešerena było udowodnienie, że jego język ojczysty w niczym nie ustępuje językom Europy Zachodniej, a język słoweński można wykorzystać do tworzenia pięknej poezji w szerokim spektrum gatunków: ballad, gazali i wierszy. „Wieniec sonetów”, unikalna forma wersyfikacji łącząca 15 sonetów w jeden utwór, został przetłumaczony na język rosyjski przez Fiodora Jewgienijewicza Korsza (1889). Pierwsze litery każdego sonetu w tym wieńcu tworzyły akrostych „Do Julii Primić” – dziewczyny, która odrzuciła poetę.
W 1945 roku dzień śmierci Prešerena ogłoszono Dniem Kultury Słoweńskiej, który obecnie jest obchodzony w całym kraju jako święto narodowe i święto państwowe. W tym dniu odbywają się różne wydarzenia kulturalne, w tym wystawy, koncerty, wykłady, odczyty i inne. Dzień wcześniej, 7 lutego, przyznawana jest Nagroda Prešerena (słow. Prešernova nagrada) za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury i sztuki.