Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że jedna z najważniejszych stałych we wszechświecie zawdzięcza swoją nazwę jedynie chęci skrócenia uciążliwych zapisów w podręcznikach. Przez tysiące lat naukowcy opisywali tę liczbę niewymierną za pomocą skomplikowanych sformułowań, aż stała się ona uniwersalnym symbolem, zrozumiałym wszędzie na świecie. Jak to się stało?
Powszechnie wiadomo, że liczby pi nie da się zapisać jako ułamka prostego, więc przez długi czas pozostawała ona anonimowym bohaterem obliczeń, aż pewien skromny nauczyciel matematyki postanowił ułatwić życie swoim uczniom. Nazwa, którą zna dziś każde dziecko, nie pojawiła się w starożytnej Grecji, jak mogłoby sugerować jej greckie brzmienie, lecz na początku XVIII wieku i była wynikiem logicznego skrótu zrozumiałego dla każdego ówczesnego Europejczyka znającego język.
Wszystko zaczęło się w 1706 roku, kiedy brytyjski matematyk William Jones opublikował swoje dzieło „Synopsis Palmariorum Matheseos”. Jako pierwszy zaproponował użycie szesnastej litery greckiego alfabetu – „π” – jako symbolu tej stałej.
Nazwa liczby π (pi) pochodzi od początkowej litery dwóch greckich słów: περιφερεια (obwód – obwód) i περιμετρος (obwód – długość granicy).
Do tego czasu matematycy zmagali się z uciążliwymi sformułowaniami, takimi jak „quantitas in quam cum multiflicetur diameter, proveniet circumferentia” (ilość, przez którą mnoży się średnicę, aby uzyskać obwód). Symbol ten zyskał jednak prawdziwą światową sławę dzięki wielkiemu matematykowi Leonhardowi Eulerowi, który zaczął go aktywnie używać w swoich pracach w 1737 roku. Dzięki autorytetowi Eulera, skrócony zapis liczby pi natychmiast przyjął się w środowisku naukowym, na zawsze łącząc starożytną geometrię z lakoniczną grecką literą.