Wiele osób uważa, że słowo „kajf” jest słowem angielskim, ale tak nie jest. „Kajf” pochodzi z języka arabskiego (od arabskiego كايف kajf, oznaczającego „przyjemność, rozkosz”) i generalnie oznacza przyjemne emocje i doznania. Arabowie dosłownie rozumieją kef lub kajf jako „czas przyjemnego lenistwa”. Całkowicie zrelaksowany i beztroski stan wylegiwania się na poduszkach w herbaciarni, popijania kawy i palenia tytoniu – to mniej więcej to, co na Wschodzie nazywają „robieniem kajfa”. Turcy natomiast dosłownie tłumaczą kajfa jako rozkoszowanie się spokojem. Słowo „kajf” zostało po raz pierwszy odnotowane w języku rosyjskim w 1821 roku, kiedy O. I. Senkowski, opowiadając znajomym o swoich podróżach po Egipcie, wyjaśnił znaczenie słowa „kajf”. Do 1837 roku słowo „kajf” rozpowszechniło się już w całej Rosji, a w 1838 roku nawet Fiodor Dostojewski użył go w prywatnym liście. W ten sposób arabskie słowo „kaif” stopniowo zastąpiło rosyjskie „nega”.