Resort Finansów zakomunikował, że firma może włączyć do kosztów uzyskania przychodów wartość depozytu za opakowanie, którego nie odzyskała w systemie depozytowym. Nie implikuje to jednak automatycznego uprawnienia do uwzględnienia takiego uszczerbku w kosztach. Ministerstwo zaznacza wyraźnie, że uszczerbek musi być ostateczny, powiązany z działalnością gospodarczą i właściwie udokumentowany.
Od 1 października zeszłego roku funkcjonuje nowy system kaucji w gospodarowaniu opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Depozyt w tym systemie ma charakter zwrotny i wynosi 50 gr w wypadku butelek PET do 3 litrów i puszek aluminiowych do 1 litra oraz 1 zł dla szklanych butelek wielokrotnego użytku do 1,5 litra. Jak informuje Ministerstwo Finansów, oznacza to, że w kwestii podatku PIT i CIT, uiszczona kaucja jako świadczenie nieponiesione definitywnie, co do zasady, nie stanowi dochodu oraz kosztu uzyskania przychodów.
Klient zabrał butelkę ze sobą, co z kaucją?
Jak się ma jednak sytuacja, kiedy przedsiębiorca lub firma nabywa wodę w butelkach podlegających systemowi depozytowemu, np. na spotkania biznesowe z kontrahentami w siedzibie firmy, ale nie ma możliwości odzyskania depozytu, ponieważ opakowania zostały np. zabrane po spotkaniu? Czy w takim przypadku kwotę straconego depozytu można wliczyć do kosztów podatkowych, a jeśli tak, to kiedy? Z takim zapytaniem do Ministerstwa Finansów zwrócił się dziennikarz „Gazety Podatkowej”.
Generalnie, kosztem uzyskania przychodów nie jest zatem depozyt zapłacony przez podatnika kupującego opakowanie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, którego wartość podlega następnie zwrotowi w ramach działającego systemu kaucyjnego. Nie można jednak, abstrahując od konkretnego stanu faktycznego, stanowczo stwierdzić, że wniesiona kaucja nigdy nie będzie spełniać kryteriów kosztu podatkowego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy PIT oraz art. 15 ust. 1 ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych odpowiednio w art. 23 ustawy PIT oraz art. 16 ustawy CIT" – oznajmia resort w odpowiedzi na pytanie mediów.
Według ustaw o podatkach dochodowych, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie rozsądne i gospodarczo umotywowane wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest uzyskanie, ubezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów danego podatnika. Równocześnie wydatki te nie mogą figurować w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, wymienionych w art. 23 ustawy PIT oraz art. 16 ustawy CIT. Rzeczone wydatki muszą też być właściwie udokumentowane.
Kaucję można zaliczyć do KUP
Ministerstwo Finansów podkreśliło, że w przypadku gdy poniesiony przez przedsiębiorcę wydatek z tytułu wniesionego depozytu, który z pewnych przyczyn nie może zostać zwrócony podatnikowi, spełnia warunki dla uznania go za koszt podatkowy w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT (z uwzględnieniem art. 23 tej ustawy) oraz art. 15 ust. 1 ustawy CIT (z uwzględnieniem art. 16 tej ustawy), to może być wliczony w kosztach uzyskania przychodów.
Poprawna ocena możliwości włączenia tego rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest możliwa jedynie po ustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych towarzyszących indywidualnej sprawie. Dopiero po dokonaniu takiej oceny można również, w warunkach konkretnej sprawy, rozważać ewentualny termin poniesienia omawianych wydatków" – konkluduje ministerstwo.
Należy przy tym pamiętać, że odpowiedź nie posiada rangi interpretacji ogólnej ani objaśnień podatkowych. Nie daje więc podatnikowi formalnej ochrony przewidzianej w Ordynacji podatkowej. Stanowi wskazówkę co do podejścia Ministerstwa Finansów, ale w razie kontroli decydujące będą konkretne okoliczności i przedstawione dowody. Jest to szczególnie ważne w sytuacjach granicznych. Jeżeli przedsiębiorca regularnie nie oddaje opakowań, mimo że punkty zbiórki są łatwo dostępne, organ może uznać, że nie nastąpiła strata, lecz dobrowolna rezygnacja z odzyskania należności. W takim wypadku prawo do kosztu byłoby o wiele trudniejsze do obrony.