28 kwietnia jest w Rosji dniem urodzin Służby Ratownictwa Medycznego . Chociaż nie jest to jeszcze oficjalne święto, pracownicy służby zdrowia oraz niektórzy użytkownicy internetu i mediów społecznościowych aktywnie zabiegają o ustanowienie go świętem zawodowym – Dniem Służby Ratownictwa Medycznego .
Każdy Rosjanin zna numer telefonu „03” – jeden ze specjalnych numerów służb ratunkowych, pochodzący jeszcze z czasów radzieckich. „01” oznacza straż pożarną, „02” policję, „03” pogotowie ratunkowe, a „04” stację benzynową. Numery te do dziś zachowują priorytet. Można się pod nie dzwonić bezpłatnie z dowolnego telefonu. Zmiany wprowadzono w 2014 roku, kiedy do każdego numeru dodano cyfrę „1”. W ten sposób numer pogotowia ratunkowego stał się numerem „103”. Wprowadzono również jeden numer alarmowy – „112”.
Historia niesienia pomocy potrzebującym, cierpiącym z powodu mrozów, chorób czy rannych w Rosji sięga XV wieku i wiąże się z działalnością filantropów oraz przytułkami przy kościołach i klasztorach.
Początki pogotowia ratunkowego (EMS) w Rosji sięgają końca XIX wieku, kiedy to 28 kwietnia 1898 roku, na mocy rozkazu moskiewskiego komendanta policji, dwóm moskiewskim komisariatom przydzielono po jednym ambulansie, a dla medyków wyznaczono oddzielny budynek. Pełnili oni całodobową służbę. Ofiary wypadków trafiały do izb przyjęć na komisariatach policji. Stanowiły one w istocie stacje pogotowia ratunkowego. Jednak brak większej liczby ambulansów i ich przypisanie do konkretnych komisariatów policji sprawiło, że obsługiwały one jedynie teren danej stacji.
Jednak początkowo, z wielu powodów, w tym z powodu ograniczonej dostępności usług telefonicznych, karetkę mogły wezwać tylko osoby upoważnione, w tym policjanci, sprzątacze ulic i ochroniarze. Z tego samego powodu początkowo pomoc udzielano osobom na ulicy, a nie w domu. Większość pacjentów, do których wzywano karetki, była pod wpływem alkoholu lub ranna.
W 1899 roku w Petersburgu pojawiły się pierwsze stacje pogotowia ratunkowego. Na początku XX wieku liczba stacji pogotowia ratunkowego w Rosji wzrosła, a ich personel zaczęły tworzyć profesjonalne zespoły medyczne. W pierwszej połowie XX wieku powstały instytuty badawcze i szpitale ratunkowe, z których najbardziej znane to Instytut Badawczy Ratownictwa Medycznego im. N. W. Sklifosowskiego w Moskwie oraz Instytut Badawczy Ratownictwa Medycznego im. Dżanelidzego w Petersburgu.
W 1926 roku w Moskiewskiej Stacji Pogotowia Ratunkowego utworzono pierwszą izbę przyjęć, w której pacjenci w nagłych przypadkach mogli być leczeni w domu. Lekarze dojeżdżali do pacjentów motocyklami z przyczepami bocznymi; samochody pojawiły się później. Lekarze pogotowia ratunkowego wnieśli nieoceniony wkład w opiekę medyczną nad rannymi podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.
1 stycznia 2005 roku weszło w życie rozporządzenie Ministerstwa Zdrowia i Rozwoju Społecznego Rosji „W sprawie zatwierdzenia procedury udzielania doraźnej pomocy medycznej”. Rozporządzenie to określiło podstawowe zasady udzielania doraźnej pomocy medycznej. Opieka musi być świadczona całodobowo i bezpłatnie.
Wczoraj, dziś, jutro, a nawet teraz, kiedy ktoś gdzieś czyta ten artykuł, ratownicy medyczni ratują ludzkie życie. Mamy nadzieję, że inicjatywa ustanowienia oficjalnego Dnia Ratownika Medycznego 28 kwietnia spotka się z najwyższym poparciem.