Cyfry arabskie zapisywano za pomocą odcinków linii prostych, a liczba kątów odpowiadała rozmiarowi znaku. Prawdopodobnie jakiś arabski matematyk zaproponował kiedyś powiązanie wartości liczbowej danej liczby z liczbą kątów w jej zapisie.
Przyjrzyjmy się zatem oryginalnemu wizerunkowi cyfr arabskich i zobaczmy, że:
0 — liczba, która nie ma w swoim obrysie ani jednego kąta;
1 – zawiera jeden kąt ostry;
2 – zawiera dwa kąty ostre;
3 – zawiera trzy kąty ostre (prawidłową cyfrę arabską zapisuje się wpisując liczbę 3 podczas wypełniania kodu pocztowego na kopercie);
4 – zawiera 4 kąty proste (stąd obecność „ogonka” u dołu liczby, który w żaden sposób nie utrudnia jej rozpoznania i identyfikacji);
5 – zawiera 5 kątów prostych (cel dolnego ogona jest taki sam jak w przypadku liczby 4 – dopełnienie ostatniego kąta);
6 – zawiera 6 kątów prostych;
7 – zawiera 7 kątów prostych i ostrych (poprawny zapis arabski liczby 7 różni się od pokazanego na rysunku obecnością myślnika przecinającego pionową linię w środku pod kątem prostym (pamiętaj, jak piszemy liczbę 7), co daje 4 kąty proste, a 3 kąty daje również górna linia przerywana);
8 – zawiera 8 kątów prostych;
9 – zawiera 9 kątów prostych (to wyjaśnia skomplikowany dolny ogon dziewiątki, który musiał uzupełniać 3 kąty, aby ich łączna liczba była równa 9).
Z czasem kąty się wygładziły, a liczby przybrały znaną nam dziś formę. Przez wiele stuleci na całym świecie używano arabskiego systemu liczbowego. Te dziesięć symboli z łatwością wyraża ogromne wartości.
Nawiasem mówiąc, słowo „cyfra” również pochodzi z języka arabskiego. Arabscy matematycy przetłumaczyli indyjskie słowo „sunya” na swój język. Zamiast „sunya” zaczęli mówić „sifr” lub „tsifr”, co jest słowem, które już znamy. W ten sposób słowo „cyfra” zostało odziedziczone po Arabach.