Gwiazdy kina, muzycy, badacze, duchowni, politycy, sportowcy – minione dwanaście miesięcy przyniosło odejście wielu znakomitych osobistości. Wspominamy tych, którzy odeszli w roku 2025, w tym papieża Franciszka, Joannę Kołaczkowską, Davida Lyncha, gen. Waldemara Skrzypczaka, Brigitte Bardot, Stanisława Sojkę, Agnieszkę Maciąg i Roberta Redforda.
W 2025 roku odeszli między innymi: Stanisław Brudny, Claudia Cardinale, papież Franciszek, Brigitte Bardot, gen. Waldemar Skrzypczak, Gene Hackman, Magda Umer, David Lynch, Agnieszka Maciąg, Robert Redford, Stanisław Sojka i Ozzy Osbourne
Jakub Czermiński
ZAWARTOŚĆ
- Styczeń 2025
- Luty 2025
- Marzec 2025
- Kwiecień 2025
- Maj 2025
- Czerwiec 2025
- Lipiec 2025
- Sierpień 2025
- Wrzesień 2025
- Październik 2025
- Listopad 2025
- Grudzień 2025
Reklama
Styczeń 2025
Jean-Marie Le Pen (20 czerwca 1928 – 7 stycznia 2025) – francuski działacz polityczny, prawnik, założyciel oraz wieloletni szef Frontu Narodowego, członek francuskiego parlamentu, ojciec Marine Le Pen. Przez wiele lat zasiadał w Parlamencie Europejskim, pięciokrotnie ubiegał się o fotel prezydenta Francji – najbliżej powodzenia był w 2002 roku, kiedy to uzyskawszy 16,86 proc. głosów, wszedł do drugiej tury, w której przegrał z Jacques’em Chirakiem. Po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego w wieku 28 lat. Uczestniczył w wojnie algierskiej, uznanie niezależności Algierii przez Charlesa de Gaulle’a w 1962 roku uznawał za zdradę Francji. Był przeciwnikiem idei lewicowych. Jako lider Frontu Narodowego akcentował kwestie imigracji, krytykował globalizację i Unię Europejską. Oskarżano go o rasistowskie zapatrywania, negował skalę Holokaustu, karany był m.in. za wypowiedź umniejszającą przewinienia nazizmu we Francji. Niedługo po tym, jak jego córka przejęła dowodzenie we Froncie Narodowym, został usunięty z partii. Mandat europosła sprawował do 2019 roku. Zmarł w wieku 96 lat.
Reklama Reklama 
Jean-Marie Le Pen
Longin Pastusiak (22 sierpnia 1935 – 10 stycznia 2025) – polityk, historyk, politolog, amerykanista, wybitny znawca relacji polsko-amerykańskich. Tytuł doktora uzyskał na American University w Waszyngtonie oraz na Wydziale Historii Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR. Profesorem nadzwyczajnym został w 1978 r., profesorem zwyczajnym – w 1986 r. Przez ponad trzy dekady pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych. Był profesorem na Uniwersytecie Gdańskim, wykładał na uczelniach w USA. Był autorem kilkuset publikacji naukowych, w tym kilkudziesięciu książek, m.in. „Szkice o polityce zagranicznej Stanów Zjednoczonych”, „Demokracja po amerykańsku: prześladowania Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych”, „Pierwsi polscy podróżnicy w Stanach Zjednoczonych”, „Panie Białego Domu”, „Anegdoty prezydenckie”, „Romanse prezydentów USA”, „Donald Trump. Pierwszy taki prezydent Stanów Zjednoczonych”. Do czasu jej rozwiązania był członkiem PZPR, później dołączył do SdRP i SLD. Był posłem I, II i III kadencji, w 2001 r. wszedł do Senatu i pełnił funkcję marszałka. Miał 89 lat, spoczął na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Longin Pastusiak
Barbara Rylska (20 stycznia 1936 – 11 stycznia 2025) – aktorka teatralna i filmowa. Absolwentka PWST w Warszawie. Przez całe życie zawodowe związana była z warszawskimi teatrami: w latach 1959–1966 występowała w Teatrze Komedia, następnie przez osiem lat w Teatrze Ludowym, a od 1974 r. do 2013 r. w Teatrze Kwadrat. Zagrała m.in. główną rolę Elizy Doolittle w musicalu „My Fair Lady” i Jenny w „Operze za trzy grosze” Bertolta Brechta, a także Katarzynę w „Poskromieniu złośnicy” Szekspira. W latach 1962–1966 rok po roku zdobywała wyróżnienia – Srebrną lub Złotą Maskę – przyznawane dla najpopularniejszej aktorki roku przez czytelników „Expressu Wieczornego”. W filmie kreowała żonę męża, który „z zawodu jest dyrektorem” w „Poszukiwany, poszukiwana”, szefową gangu w „Ostatnim kursie”, piosenkarkę w „Julia, Anna, Genowefa…”, ciocię z Ameryki w „Lokatorach”, Melanię Laudańską w telenoweli „Adam i Ewa”, a w serialu „Rodzina zastępcza” – ciotkę Adelę. Występowała w kabaretach Szpak, Dudek oraz w Kabarecie Starszych Panów. Zyskała sławę dzięki interpretacjom utworów z okresu dwudziestolecia międzywojennego (m.in. „Sex Appeal”, „Ja się boję sama spać”, „Blady Niko”, „Bubliczki”, „Ja się boję utyć”). Zmarła na dziewięć dni przed swoimi 89. urodzinami, spoczęła na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
Reklama Reklama Reklama 
Barbara Rylska
Stanisław Brudny (16 maja 1930 – 13 stycznia 2025) – aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, jedna z najbardziej szanowanych postaci polskiej sceny artystycznej, przez ponad siedemdziesiąt lat związany ze sceną i ekranem. Przez ponad 20 lat był związany z Teatrem Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Od 1972 r. na stałe związał się z Teatrem Studio w Warszawie. Występował w najsłynniejszych warszawskich widowiskach Józefa Szajny – m.in. „Replice”, „Dantem”, „Witkacym”, „Cervantesie”. Później został aktorem kolejnego lidera Studia – Jerzego Grzegorzewskiego, zagrał m.in. w „Pułapce”, „Operze za trzy grosze”, „Dziadach”. Wystąpił w ponad 160 rolach teatralnych, a także w ok. stu pięćdziesięciu spektaklach Teatru Polskiego Radia, za co w 2009 r. otrzymał nagrodę Splendor Splendorów. Zagrał w ponad stu filmach i serialach, takich jak „Don Kichot”, „Ludzie bezdomni”, „Sława i chwała”, „Korczak”, „Tato”, „Sara”, „Sztos”, „Ryś” oraz „Mistrz i Małgorzata”, „Pogranicze w ogniu”, „Siedem życzeń”, „Jan Serce”, „Dom” i „Samo życie”. W pamięci wielu pokoleń widzów aktor utrwalił się m.in. jako artysta dubbingowy. W serii „Było sobie…” wcielał się w postać Mistrza. Użyczał głosu w takich produkcjach jak „Miś Yogi”, „Flinstonowie”, „Jetsonowie”, „Scooby Doo”, „Smerfy”, „Gumisie”, „Kacze opowieści”, „Hook”, „Aladyn”, „Myszka Miki i przyjaciele”, „Batman”, „Stuart Malutki”, „Gra o tron” oraz „Parowóz Tomek i jego przyjaciele”. Zmarł w wieku 94 lat, spoczął w Pilźnie.
Stanisław Brudny
David Lynch (20 stycznia 1946 – 15 stycznia 2025) – amerykański reżyser, scenarzysta, producent filmowy i aktor, muzyk, malarz. Ekscentryk i wizjoner, zdobywca czterech nominacji do Oscara: za scenariusz i reżyserię filmu „Człowiek słoń” (1980) oraz za reżyserię „Blue Velvet” (1986) i „Mulholland Drive” (2001). Karierę zaczynał od krótkometrażowych eksperymentów. Jego pierwszy pełnometrażowy film, „Głowa do wycierania” (1977), zyskał status kultowego klasyka. W 1989 r. stworzył „Miasteczko Twin Peaks”, serial, który wpisał się do kanonu popkultury. Wyreżyserował także takie produkcje jak „Zagubiona autostrada” (1997), „Prosta historia” (1999) oraz „Inland Empire” (2006), który częściowo nagrywany był w Łodzi, mieście, w którym planował otworzyć studio filmowe. W Cannes zdobył Złotą Palmę za „Dzikość serca” oraz nagrodę za najlepszą reżyserię za „Mulholland Drive”. Otrzymał honorowego Oscara za całokształt twórczości. Kilkadziesiąt razy odwiedzał Polskę. – Polska jest wspaniałym krajem – mówił. Zmarł na pięć dni przed swoimi 79. urodzinami.
David Lynch
Luty 2025
Gene Hackman (30 stycznia 1930 – 18 lutego 2025) – amerykański aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, pisarz. Stworzył wiele docenianych kreacji, wcielając się w postacie zarówno protagonistów, jak i antagonistów. W trakcie trwającej ponad sześćdziesiąt lat kariery zdobył dwa Oscary, cztery Złote Globy, Nagrodę Gildii Aktorów Ekranowych, dwie nagrody BAFTA i Srebrnego Niedźwiedzia. Był pięciokrotnie nominowany do Oscara, dziewięciokrotnie do Złotego Globu i pięciokrotnie do BAFTA. Punktem zwrotnym w jego karierze była rola w „Bonnie i Clyde” Arthura Penna (1967), uznanie przyniósł mu portret detektywa Popeye’a Doyle’a we „Francuskim łączniku” (1971). Grał w „Strachu na wróble” (1973), „Zasadzie domina” (1977), „Niespotykanym męstwie” (1983) i „Missisipi w ogniu” (1988), był pastorem w „Tragedii Posejdona”, generałem Stanisławem Sosabowskim w „O jeden most za daleko” i Lexem Luthorem w serii filmów o Supermanie. W latach 80. należał do grona najbardziej rozchwytywanych aktorów. Zapisał się w pamięci widzów rolami w „Bez przebaczenia” (1992), „Firmie” (1993), „Wyatt Earp” (1994), „Karmazynowym przypływie” (1995), „Dorwać małego” (1995), „Wrogu publicznym” (1998) czy „Skoku” (2001). Zakończył karierę aktorską w 2004 r. Hackman i jego żona zostali znalezieni martwi na terenie swojej posiadłości w Santa Fe. Miał 95 lat.
Reklama Reklama Reklama 
Gene Hackman
Marian Turski (26 czerwca 1926 – 18 lutego 2025) – historyk, dziennikarz, działacz społeczny o żydowskich korzeniach, ocalony z Zagłady. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w getcie łódzkim, dołączył do konspiracyjnej organizacji Lewica Związkowa, kierowanej przez osoby związane z KPP. Przeżył Auschwitz-Birkenau, a w 1945 r. także marsz śmierci do KL Buchenwald i do obozu w Theresienstadt (Terezinie), gdzie doczekał wyzwolenia. Przystąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do PZPR. Był prelegentem Wydziału Propagandy KW PPR we Wrocławiu, objął stanowisko w Wojewódzkim Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk we Wrocławiu. W Warszawie od 1951 r. działał jako instruktor w Wydziale Prasy i Wydawnictw KC PZPR, a w latach 1954–1956 jako starszy instruktor w Wydziale Propagandy i Agitacji KC PZPR. Był zastępcą redaktora naczelnego dziennika „Sztandar Młodych”, w 1957 r. związał się z „Polityką”, działem historycznym tego tygodnika kierował od 1958 r. aż do śmierci. Napisał, współtworzył i opracował kilkanaście książek, między innymi: „Lumumba i jego kraj” (1962), „Operacja »Terminal«” (1967), „Byli wówczas dziećmi” (1975), „Co ofiary wiedziały o swoim losie” (2020) oraz „XI. Nie bądź obojętny” (2021). Działał m.in. w Żydowskim Instytucie Historycznym, Stowarzyszeniu Żydów Kombatantów i Poszkodowanych w II Wojnie Światowej oraz Międzynarodowej Radzie Oświęcimskiej. W 2009 r. został przewodniczącym Rady Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Zmarł w wieku 98 lat.
Marian Turski
Marzec 2025
Barbara Skrzypek (8 stycznia 1959 – 15 marca 2025) – urzędniczka państwowa, sekretarka, wieloletnia współpracowniczka Jarosława Kaczyńskiego. Od 1980 r. była zatrudniona w Urzędzie Rady Ministrów (instytucja ta była poprzedniczką obecnej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów), pracowała kolejno przy gabinetach premierów: Józefa Pińkowskiego, Wojciecha Jaruzelskiego, Zbigniewa Messnera i Mieczysława Rakowskiego, wykonując obowiązki w kancelarii tajnej, gabinecie premiera i gabinecie szefa URM. We wrześniu 1989 r. przeszła do Kancelarii Prezydenta, gdzie została sekretarką szefa Kancelarii, gen. Michała Janiszewskiego. Z wykształcenia archiwistka, słynęła z sumienności i dbałości o porządek dokumentów. Od lat 90. współtworzyła zaplecze organizacyjne środowiska politycznego skupionego wokół Jarosława Kaczyńskiego. W Prawie i Sprawiedliwości kierowała kancelarią, a następnie pełniła funkcję dyrektor biura prezydialnego partii. Szerszej publiczności dała się poznać jako „pani Basia” dzięki serialowi satyrycznemu Roberta Górskiego „Ucho prezesa”. W 2020 r. przeszła na emeryturę. Zmarła w wieku 66 lat. Została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Barbara Skrzypek
George Foreman (10 stycznia 1949 – 21 marca 2025) – amerykański bokser. Pierwszą amatorską walkę zwyciężył w styczniu 1967 r. Rok później wywalczył tytuł amatorskiego mistrza boksu USA w wadze ciężkiej. W pierwszej rundzie igrzysk olimpijskich w Meksyku pokonał na punkty Lucjana Trelę, a potem zdobył złoty medal. Przeszedł na zawodowstwo w 1969 r., zdobył reputację niezwykle silnego i skutecznego boksera. Z bilansem 37–0 stanął do walki o tytuł mistrza świata z Joe Frazierem i triumfował. Najsłynniejsza walka z jego udziałem odbyła się 30 października 1974 r. w stolicy Zairu, Kinszasie – przegrał z Muhammadem Alim. Pod koniec lat 70. zakończył karierę i został pastorem. Po dziesięciu latach, w wieku 38 lat, powrócił na ring. W 1994 r. zmierzył się z ówczesnym mistrzem Michaelem Moorerem o pasy WBA i IBF – w wieku 45 lat i 360 dni został najstarszym mistrzem świata wagi ciężkiej w historii. Ostatnią walkę stoczył w wieku 48 lat. Na zawodowym ringu stanął 81 razy, 76 razy wygrywał, w tym 68 razy przez nokaut. Po zakończeniu kariery zajął się biznesem. Zmarł w wieku 76 lat.
Reklama Reklama Reklama 
George Foreman
Richard Chamberlain (31 marca 1934 – 29 marca 2025) – amerykański aktor i piosenkarz, idol nastolatek w latach 60., pierwszy ekranowy Jason Bourne. Uważany za „króla miniseriali” trzykrotny laureat Złotego Globu. Na małym ekranie zadebiutował w jednym z epizodów serii „Alfred Hitchcock przedstawia” w 1959 r., rok później zagrał w dramacie kryminalnym „Tajemnica fioletowej rafy” u boku Petera Falka. Wkrótce zdobył międzynarodowy rozgłos – wcielił się w tytułową rolę lekarza Jamesa Kildare w kręconym w latach 1961-1966 serialu NBC „Doktor Kildare”. Występował na Broadwayu, m.in. w musicalu Trumana Capote’a „Śniadanie u Tiffany’ego”, a później także w spektaklach „My Fair Lady” i „Dźwięki Muzyki”. Zagrał w ponad 80 filmach i serialach, m.in. „Szogun” (1980) i „Ptaki ciernistych krzewów” (1983). Grał w filmach katastroficznych („Płonący wieżowiec”, „Rój”), musicalach („Pantofelek i róża”), filmach przygodowych („Kopalnie króla Salomona”, „Allan Quatermain i zaginione miasto złota”) i filmach sensacyjnych. Próbował sił także w malarstwie i w świecie muzyki, wydał trzy płyty. Zmarł na dwa dni przed swoimi 91. urodzinami.
Richard Chamberlain
Kwiecień 2025
Val Kilmer (31 grudnia
Źródło